Leven, nu aanvaard 

Ook dit is weer zo een vreemde dag
waarin het verdriet wat luider klinkt
maar nu wat meer aanvaard, niet beklaagd.

En het is ook een dag voor liefde
en om te zingen over 't leven,
voor een vleug wind over wit water.

Het is lente maar nog wat mistig
in de ochtend, toch maar beginnen
te dromen van zomer en zwerven.

En het is ook een tijd om lief te
hebben en te spreken over het
nieuwe, dat nu nog geboren wordt.

Het is lente in al de diepten
waar zoveel wacht om zich te uiten
in een roes van leven, nu aanvaard.

Ja, het is weer zo een vreemde dag
waarin de vreugde wat voller klinkt
maar nu wat meer verdiept, niet ontaard.

* * *