Ik weet niet of ik nog lang spreken zal,
woorden stromen meer dan ooit maar er is
iets dat aan mij trekt, diep van binnen uit
en ik weet niet of iemand mij begrijpt
en in zich ook de witte bruggen kent
naar zo ver, diepe verten die roepen
Ik weet niet of ik morgen spreken zal
of al verdwijnend ben in dieper zijn
waarin ik al voorvoel waarheen al mijn
leven leidt en waarin ik meer thuis kom
dan in al het gewaan waarin ik hier
nog waad als een vreemde in een vreemd land
Ik weet niet of ik nog lang spreken zal
en als ik spreker blijf dan zal het zijn
omwille van jou, van jouw willen zien,
van jouw trouw aan je diepste verlangen,
je willen gaan over witte bruggen
naar zo ver, diepe verten die roepen
* * *